“Osmanlı’nın artığısınız dediklerinde kahroluyorum” diyen Kerküklü nineye; “Bizi kimlere bırakıp gidiyorsunuz?” diye haykıran Şamlı dedeye; Türkiye için dua etmeden seccademi kaldırmam” diyen Bosnalı teyzeye; “İki patik ördüm, köyüme ilk gelen Türk askerlerine vereceğim” diyen Ahıskalı geline; ordumuza katılmak için ceketini satan Pakistanlı gence; şahadet parmağını İsrailli askerlere uzatarak, “Bir gün gelecekler” diye ağlayan Gazzeli çocuğa… Baykal’a, Hazar’a, Tuna’ya, Fırat’a ve Nil’e…�Türkmen dağına, Apşeron’a, Elbruz’a ve Erciyese… Ahlat’a, Urumçi’ye, Fergana’ya ve Tebriz’e… Velhasıl-ı kelam… Yürek bohçasında bize dair ağıt ve umut taşıyan her yere,herkese selamlar; hayırlı,huzurlu bayramlar..