“-Neyin var ey Hanzala?” diye sordu. Ben de büyük bir teessür ve endişe içinde:

“-Hanzala münâfık oldu!” dedim.

“-Sübhânallah! Sen ne söylüyorsun!?” deyince:

“-Biz, Rasûlullah (sav)’in yanında iken öyle bir hâle geliyoruz ki, bize Cennet ve Cehennem’i hatırlatarak öğüt verdiğinde, âdeta Cenâb-ı Hakk’ı, Cennet ve Cehennem’i gözümüzle görüyormuş gibi oluyoruz. Rasûlullah (sav)’in huzûr-i âlîlerinden çıkıp çoluk-çocuğumuz ve dünyevî maîşetimizle meşgul olmaya dalınca, içinde bulunduğumuz hissiyâtın çoğunu kaybediyor, Efendimiz’in nasihatlerini unutuyoruz.” dedim.

Hz. Ebû Bekir (ra):

“-Vallâhi, buna benzer hâller bizde de oluyor.” dedi.

Bunun üzerine ikimiz kalkıp doğru Rasûlullah (sav) Efendimiz’in huzûruna vardık ve durumu kendisine arz ettik. Allah Rasûlü (sav) Efendimiz şöyle buyurdular:

“-Canım kudret elinde olan Allâh’a yemin ederim ki, siz benim yanımdaki ve zikir esnâsındaki hâlinizi devamlı muhâfaza edebilseydiniz; melekler, yataklarınızın üzerinde ve yollarda (yani gece gündüz) sizinle musâfaha eder, sizi tebrik ederlerdi. (Üç defa tekrarlayarak):

Ey Hanzala! Bâzen öyle, bâzen de böyle olur!” (Müslim, Tevbe, 12-13)

Bu rivâyetten anlaşıldığına göre mü’min, ashâb-ı kirâmın yaptığı gibi dâima Rabbini hatırlamak sûretiyle, elinden geldiği kadar kendini gafletten korumanın gayreti içinde olmalıdır. (Osman Nûri Topbaş, Altın Silsile, Erkam Yay.)